Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
सुखदु:खावृते लोके नेहास्त्येकमनन्तरम् । सुखके बाद दुःख और दुःखके बाद सुख आता है। सुख और दु:खसे घिरे हुए इस जगत्में निरन्तर (सुख या दुःख) अकेला नहीं बना रहता है
sukha-duḥkhāvṛte loke nehāsty ekam anantaram |
Wika ni Jambuka: “Sa mundong nababalot ng ligaya at pighati, walang kalagayang nananatiling iisa at tuluy-tuloy. Pagkatapos ng saya, dumarating ang dalamhati; pagkatapos ng dalamhati, bumabalik ang saya—kaya’t ni galak ni lumbay ay hindi nananatiling mag-isa nang walang patlang.”
जम्बुक उवाच
The verse teaches impermanence and emotional balance: worldly life is inevitably mixed with pleasure and pain, and neither remains permanently. Recognizing this helps cultivate steadiness, patience in sorrow, and humility in happiness.
In the Śānti Parva’s instructional setting, Jambuka speaks as a moral teacher, offering a reflective maxim about the alternating nature of sukha and duḥkha to guide right conduct and inner composure.