Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
Wika ni Śaunaka: Para sa mga taong sa kanila’y tumigil na kapwa ang kabutihan at kasalanan, ang pagtalikod—maging sa buhay—ay itinuturing na higit na kabutihan. Sa daigdig ng mga nilalang na may katawan, hindi masusumpungan ang ligaya nang walang anino ng pagdurusa; ang saya at dalamhati ay likás na kalagayan ng mga nilalang na nakagapos sa prakṛti, na kumikilos sa gitna ng mga kapintasan ng pakikisalamuha at pagdikit. Ngunit ang nagbitiw sa lahat ng pag-aari at pag-angkin, kasama ang “akin” at pagkamakasarili, at sa kanya’y napawi na ang mga udyok ng kabutihan at kasamaan—ang mismong pamumuhay ng gayong tao ay nagiging mapalad at nagdadala ng kagalingan.
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.