अध्याय १५२: लोभः पापस्य मूलम् — Greed as the Root of Wrongdoing
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डित: । ब्रह्मन पितेव पुत्रस्य प्रीतिमानू भव शौनक
avijñāyaiva me prajñāṃ bālasyeva sa paṇḍitaḥ | brahman piteva putrasya prītimānū bhava śaunaka ||
Wika ni Bhīṣma: “O Brāhmaṇa Śaunaka, bagaman ikaw ay marunong, huwag mong hatulan nang labis ang aking pag-unawa, gaya ng pagwawalang-bahala sa musmos na isip ng isang bata. Maging mabait ka sa akin, tulad ng isang ama na sa likás na pag-ibig ay nalulugod sa kanyang anak na lalaki.”
भीष्म उवाच
The verse models humility and respectful discourse: a speaker asks the learned listener to respond with patience and affectionate forbearance, like a father toward a child, rather than harsh judgment.
Bhīṣma addresses the sage Śaunaka, acknowledging Śaunaka’s learning and requesting indulgence toward Bhīṣma’s own limitations, using the father–son relationship as an ethical analogy for compassionate listening.