Shloka 6
अध्याय १५२: लोभः पापस्य मूलम् — Greed as the Root of Wrongdoing
न हि नो ब्रद्यशप्तानां शेषं भवितुमर्हति | स्तुतीरलभमानानां संविदं वेदनिश्चितान्
na hi no brāhmaṇaśaptānāṁ śeṣaṁ bhavitum arhati | stutīr alabhamānānāṁ saṁvidaṁ vedaniścitān ||
Wika ni Bhīṣma: “Tunay, kung isumpa kami ng mga Brahmin, wala nang matitira sa aming angkan. Dahil sa aming kasalanan, hindi kami nakakamit ng papuri sa lipunan ni nagkakaroon ng pagkakaisa sa sarili naming mga kamag-anak. Kaya, nababalot ng dalamhati at paglayo sa makamundong pagnanasa, paulit-ulit kaming mananawagan sa mga Brahmin na tulad mo—yaong may tiyak na kaalaman sa mga Veda—na nagsasabing: kung paanong ang mga yogin na naninirahan sa ilang ay nagtatanggol maging sa mga makasalanan, gayon din, dahil lamang sa habag, ipagtanggol ninyo ang mga nagdurusa na tulad namin.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse stresses the grave moral and social consequences of incurring Brahminical censure, and it frames refuge in Veda-grounded sages as an ethical remedy: those who have fallen into wrongdoing should seek protection and guidance from the compassionate and spiritually disciplined, who can restore order and harmony.
Bhishma, speaking in the Shanti Parva’s instruction on dharma, voices a fear that a Brahmins’ curse could annihilate a lineage. He describes a community losing honor and unity due to sin, and depicts their turning—again and again—to Veda-knowing Brahmins, requesting compassionate protection like that offered by solitary yogins to the morally compromised.