मुनिर्वाच धर्मनिश्चयसंयुक्तां कामार्थसहितां कथाम् | शृणुष्वावहितो राजन् गदतो मे महाभुज
munir uvāca dharmaniścayasaṃyuktāṃ kāmārthasahitāṃ kathām | śṛṇuṣvāvahito rājan gadato me mahābhuja ||
Wika ng pantas: “O makapangyarihang-hari, makinig kang mabuti habang ako’y nagsasalita. Ang salaysay na ito’y nakaugat sa malinaw na paghatol sa dharma, at ganap din sa mga layunin ng artha (kapakinabangang panlupa) at kāma (makatarungang pagnanais).”
भीष्म उवाच
The verse frames the forthcoming discourse as a balanced instruction: it clarifies dharma through firm discernment (niścaya) while also acknowledging artha and kāma as legitimate human aims when integrated under dharma.
A sage addresses a king and invites him to listen with full attention, introducing a story/discourse that will guide ethical judgment (dharma) alongside practical and human concerns (artha and kāma).