Shloka 27
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
सो<5पश्यत् तरुखण्डेषु मेघनीलवनस्पतिम्
so 'paśyat tarukhaṇḍeṣu megha-nīla-vanaspatim |
Wika ni Bhishma: “Pagkaraan, nakita niya sa gitna ng pangkat ng mga puno ang isang dambuhalang punong bughaw-itim na tila ulap ng ulan, at siksik ang pagkalat ng mga sanga. Maraming ibon ang sumilong dito, nanahan para sa lilim at sa mga bunga—na wari’y nilikha ng Maylalang ang marangal at makapangyarihang punong iyon para lamang sa kapakanan ng iba.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through a natural image: the truly noble exist for others’ welfare—like a great tree that offers shade and fruit without discrimination. It commends selfless giving (paropakāra) as a mark of saintliness and dharma.
In Bhīṣma’s discourse, a figure observes a dense, cloud-colored great tree in a grove. Birds gather there seeking shade, residence, and fruit. The scene is framed as if the Creator made the tree specifically to benefit others, setting up a moral analogy.