कपोत-लुब्धकसंवादः — Hunter’s Remorse and Renunciatory Resolve
निन्दया परविद्यानां स्वविद्यां ख्यापयन्ति च । वागस्त्रा वाकूछरी भूता द्रुग्धविद्याफला इव
nindayā paravidyānāṃ svavidyāṃ khyāpayanti ca | vāg-astrā vāk-ūśarī bhūtā drugdha-vidyā-phalā iva ||
Wika ni Bhishma: May mga taong ipinagbubunyi ang sariling karunungan sa pamamagitan ng paghamak sa karunungan ng iba. Ginagawa nilang sandata ang pananalita, at ang mga salita’y tumatama na parang palaso; wari’y ang bunga ng kaalaman sa kanila ay umasim—naghihimagsik laban sa tunay na pag-unawa. Ang gayong mga tao, sa paglibak sa pagkatuto ng iba, ay nagsisinungaling na ipinapahayag ang galing ng kanila.
भीष्म उवाच
Learning is validated by humility and discernment, not by attacking others. Using speech as a weapon to belittle other traditions or teachers indicates a corrupted ‘fruit of knowledge’—knowledge without wisdom and ethical restraint.
In Bhishma’s instruction in the Shanti Parva, he critiques a type of pseudo-scholar: one who promotes himself by denigrating others. The verse frames such rhetoric as verbal violence—words functioning like weapons—and as a sign that genuine understanding has not matured.