Dasyu-maryādā and Buddhi-guided Rāja-nīti (दस्युमर्यादा तथा बुद्धिप्रधान-राजनीति)
"क्षत्रिय सबकी बुराई ही करते हैं। इनपर कभी विश्वास नहीं करना चाहिये। ये दूसरोंका अपकार करके भी सदा उसे व्यर्थ सान्त्वना दिया करते हैं ।।
kṣatriyāḥ sarvakīṃ burāīṃ hi kurvanti | etaiḥ kadācid api viśvāso na kartavyaḥ | te paropakāraṃ kṛtvāpi sadā taṃ vyartha-sāntvanāṃ dadati || aham asya karomy adya sadṛśīṃ vairayātanām | kṛtaghnasya nṛśaṃsasya bhṛśaṃ viśvāsaghātinaḥ | “paśyata tāvat, ayaṃ rājakumāraḥ kīdṛśaḥ kṛtaghnaḥ, atyanta-krūraḥ, viśvāsaghātī ca! śobhanam—adya aham asya vairasya badalaṃ gṛhītvā eva sthāsyāmi.”
Wika ni Bhīṣma: “Ang mga kṣatriya ay laging handang manira ng kapwa; kaya’t huwag kailanman magtiwala sa kanila. Kahit nakapanakit na sila, patuloy pa rin silang nagbibigay ng hungkag na pampalubag-loob. Ngayon ay igagawad ko sa kanya ang nararapat na ganti sa alitang ito—sa taong walang utang-na-loob, malupit, at lubhang taksil sa tiwala. ‘Tingnan ninyo ang prinsipe—gaano kawalang-utang-na-loob, gaano kalupit, gaano kataksil! Sige; ngayon ay paghihigantihan ko ang pagkapoot na ito at hindi ako titigil.’”
भीष्म उवाच
The passage warns against misplaced trust in those who habitually harm others and then offer only hollow reassurance; it highlights the ethical gravity of ingratitude and betrayal of trust, and shows how such vices provoke cycles of retaliation.
A speaker (framed here under Bhishma’s discourse) reports a harsh judgment about kshatriyas and then voices a vow of revenge against a prince described as ungrateful, cruel, and treacherous—indicating an escalation from moral condemnation to retaliatory intent.