Shloka 18
Draupadī’s Exhortation on Rājadharma and Daṇḍa (द्रौपद्याः राजधर्मोपदेशः)
न श्रुतेन न दानेन न सान्त्वेन न चेज्यया । त्वयेयं पृथिवी लब्धा न संकोचेन चाप्युत
na śrutena na dānena na sāntvena na cejyayā | tvayeyaṃ pṛthivī labdhā na saṃkocena cāpy uta ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Ang paghahari sa lupaing ito ay hindi mo nakamtan sa pakikinig sa mga banal na aral, ni sa pamamagitan ng mga handog, ni sa mapagpayapang panghihikayat, ni sa pagsasagawa ng mga sakripisyo; at hindi rin ito nakuha sa anumang pagpapakumbaba o mapagpakumbabang pagsusumamo. Dumating ito sa iyo sa ibang paraan—na nagpapahiwatig ng kapangyarihan at puwersa, sa halip na ng mga birtud na karaniwang nagbibigay-katwiran sa pamumuno.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts dharmic means of gaining authority—learning, generosity, conciliation, and sacrifice—with the implied reality that the realm was secured by non-dharmic means such as coercion or force. It questions the moral legitimacy of power when it is not grounded in virtue.
Vaiśampāyana, narrating the discourse in Śānti Parva, reports a pointed assessment addressed to a ruler: the earth/kingdom has not been obtained through recognized righteous practices (study, charity, diplomacy, ritual), nor through humble restraint—suggesting it was gained through harsher political action, setting up a reflection on rightful governance.