Kośa, Bala, and Maryādā: Treasury, Capacity, and Enforceable Limits (कोश-बल-मर्यादा)
दानेन कर्मणा चान्ये तपसान्ये तपस्विन: । बुद्धया दाक्ष्येण चैवान्ये विन्दन्ति धनसंचयान्
dānena karmaṇā cānye tapasānye tapaspinaḥ | buddhyā dākṣyeṇa caivānye vindanti dhana-saṃcayān ||
Wika ni Bhīṣma: “May mga nagtitipon ng yaman sa pamamagitan ng pagbibigay at matuwid na gawa; ang iba, bilang mga asceta, ay sa pamamagitan ng pag-aayuno at pagdidisiplina sa sarili. Mayroon ding nakakamit ng mga imbakan ng yaman sa talino at husay na praktikal. Ang aral: ang kasaganaan ay nagmumula sa iba’t ibang disiplina—mabuting asal, pagpipigil sa sarili, at matalinong kakayahan—na bawat isa’y may sariling bigat na etikal.”
भीष्म उवाच
Wealth and prosperity can arise from multiple legitimate sources—charity and righteous work, ascetic austerity, and intelligent skill. The verse highlights that different virtues and disciplines can lead to material gain, implying that the ethical quality of one’s means matters as much as the result.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right living, Bhishma is explaining to the listener that people attain wealth through varied paths—generosity, action, austerity, and intellect—framing prosperity within a broader moral and spiritual discussion.