Gautama–Yama Saṃvāda: Mātṛ-Pitṛ-Ṛṇa (Debt to Parents) and Śubha-Loka Attainment
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि ऋषभगीतासु षड्विंशत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi ṛṣabhagītāsu ṣaḍviṃśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon nagtatapos ang ika-isang daan at dalawampu’t anim na kabanata—ang kabanata 126 sa Śānti Parva ng kagalang-galang na Mahābhārata—sa loob ng bahaging nagtuturo ng mga tungkulin ng hari (Rājadharma), sa salaysay na tinatawag na Ṛṣabha-gītā. Ito ang pangwakas na kolofon na nagmamarka ng pagwawakas ng kabanata at ng kinalalagyan nito sa mas malawak na aral-etikal tungkol sa paghahari at pamamahala.
भीष्म उवाच
This line is a colophon rather than a doctrinal verse: it signals that the chapter belongs to the Śānti Parva’s Rājadharma instruction, specifically within the Ṛṣabha-gītā discourse, framing the surrounding material as ethical guidance for rulers.
The text is closing a chapter: it formally marks the end of the adhyāya and identifies its location within the Mahābhārata’s Śānti Parva, in the subsection devoted to Bhīṣma’s instruction on royal duties.