Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
ते विश्रब्धा: प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा । ते मां काव्यपथे युक्त शुश्रुषुमनसूयकम्
te viśrabdhāḥ prabhāṣante saṃyacchanti ca māṃ sadā | te māṃ kāvyapathe yuktaṃ śuśrūṣum anasūyakam ||
Sinabi ni Prahlāda: “Ang mga brāhmaṇa, dahil nagtitiwala sa akin, ay malayang nagsasalita sa akin; at lagi nila akong pinananatili sa pagpipigil-sa-sarili. Nakikita nila akong nakatuon sa landas ng marunong na payo, sabik maglingkod, at hindi mapanuri sa pagkukulang ng iba. Kaya’t patuloy nila akong tinuturuan—na wari’y binabasa ako ng mga salitang tulad-nektar ng mga śāstra—gaya ng mga bubuyog na nagpapabasa sa pulot-pukyutan ng katas ng mga bulaklak.”
प्रह्माद उवाच