Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञान नैःश्रेयसं परम् । कथयामास भगवान् देवेन्द्राय कुरूद्गह,कुरुश्रेष्ठ तब भगवान् बृहस्पतिने उन देवेन्द्रको कल्याणकारी परम ज्ञानका उपदेश दिया
tato bṛhaspatis tasmai jñānaṃ naiḥśreyasaṃ param | kathayāmāsa bhagavān devendrāya kuru-udvaha ||
Pagkaraan nito, ipinaliwanag ng kagalang-galang na si Bṛhaspati sa kanya ang sukdulang kaalamang nagdadala sa ganap na kaligtasan at huling kapayapaan. O pinakamainam sa mga Kuru! Ang pinagpalang Bṛhaspati ay nagturo kay Devendra (Indra) ng pinakamataas na karunungang nagdudulot ng kabutihan—na ang paglaya at wastong asal ayon sa dharma ang tunay na mabuti, higit sa kapangyarihan o tagumpay lamang.
घतयाट्र उवाच
That the highest welfare (naiḥśreyasa) is attained through supreme spiritual knowledge—wisdom oriented to liberation and right conduct—rather than through mere worldly power or success.
The text shifts to a didactic moment: Bṛhaspati, revered as the gods’ teacher, begins instructing Devendra (Indra) in the highest, welfare-giving knowledge, while the narrator addresses the Kuru listener as 'kuru-udvaha'.