त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
सोअब्रवीत्परमप्रीतो मान्धाता राजसत्तमम् | वसुहोम॑ महाप्राज्ञमासीनं कुरुनन्दन,कुरुनन्दन! तब परम प्रसन्न हुए मान्धाताने वहाँ बैठे हुए महाज्ञानी नृपश्रेष्ठ वसुहोमसे पूछा
so 'bravīt paramaprīto māndhātā rājasattamam | vasuhomaṃ mahāprājñam āsīnaṃ kurunandana ||
Sinabi ni Bhishma: Pagkaraan, sa labis na kagalakan, nagsalita ang Haring Māndhātā sa lubhang marunong na si Vasuhoma—ang pinakadakilang hari na nakaupo roon—O inapo ng mga Kuru. Ipinapakita ng tagpong ito ang magalang na pagtatanong: ang matuwid na pinuno, nalugod sa kanyang narinig o nasaksihan, ay lumalapit sa marunong na haring-muni upang humingi ng patnubay, na nagpapaalala na ang pamamahala ay dapat akayin ng karunungan at payo.
भीष्म उवाच
The verse highlights a dharmic model of leadership: an exemplary king, pleased and receptive, seeks guidance from a highly wise and eminent figure. It implies that righteous rule depends on humility, inquiry, and deference to wisdom rather than mere power.
Bhishma narrates that King Māndhātā, feeling very pleased, speaks to Vasuhoma—described as a foremost king and great sage—who is seated there. The verse functions as a transition into Māndhātā’s question or request for instruction.