मयूरवद्राजधर्मः (Mayūra-vat Rāja-dharma) — The Peacock-Model of Protective Kingship
नाविद्यो नानजुः पाश्चे नाप्राज्ञो नामहाधन: । संग्राह्मो वसुधापालै भुत्यो भृत्यवतां वर
nāvidyo nānajuḥ pāśce nāprājño nāmahādhanaḥ | saṅgrāhyo vasudhāpālair bhṛtyo bhṛtyavatāṃ vara ||
Wika ni Bhīṣma: “O pinakamainam sa mga may mga alagad, ang haring tagapangalaga ng lupa ay hindi dapat magpanatili sa paglilingkod ng isang tauhang walang pinag-aralan, salat sa katapatan at tuwiran, hangal, o lubhang dukha. Ang gayong tao’y hindi karapat-dapat sa mabibigat na tungkulin at maaaring magpahamak sa kaayusan at kapakanan na dapat ingatan ng pinuno.”
भीष्म उवाच
A ruler must be discerning in appointing retainers: those lacking learning, integrity/straightforwardness, practical wisdom, or basic stability (extreme poverty) are unsuitable for entrusted duties, since poor character or incapacity can harm the kingdom’s welfare and dharma.
In the Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Bhīṣma continues advising King Yudhiṣṭhira on statecraft—here specifying the kinds of attendants a king should avoid retaining in his service.