Shloka 17
शकुनि (हिरण्मय-पक्षी) उपदेशः — Vighasāśin and the Difficulty of Gārhasthya
देववंशान् पितृवंशान् ब्रह्मवंशांश्व शाश्वतान् | संत्यज्य मूढा वर्तन्ते ततो यान्त्यश्रुतीपथम्
devavaṁśān pitṛvaṁśān brahmavaṁśāṁś ca śāśvatān | saṁtyajya mūḍhā vartante tato yānty aśrutīpatham ||
Wika ni Arjuna: “Ito ang mga walang-hanggang landas: ang paggalang sa mga angkan ng mga deva, ang paggalang sa mga angkan ng mga ninuno, at ang pagpapanatili sa angkan ng mga Brahmana/ṛṣi sa pamamagitan ng pag-aaral ng Veda at banal na kaalaman. Ang sinumang, sa kamangmangan, tumalikod sa mga ito at sumunod sa ibang daan, ay nahuhulog sa landas na labas sa kapangyarihan ng Veda.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
Dharma is upheld by sustaining three perennial obligations: reverence to the gods (deva-yajña), reverence to the ancestors (pitṛ-yajña), and preservation of the Vedic-ṛṣi tradition through study and transmission (brahma-yajña). Abandoning these leads to conduct that is outside Śruti, i.e., lacking Vedic sanction.
Arjuna articulates a normative standard of right conduct: he identifies the traditional triad of duties that maintain cosmic, familial, and intellectual-spiritual continuity, and warns that rejecting them results in a non-Śruti (non-Vedic) path.