Kṣemadarśa–Kālakavṛkṣīya Saṃvāda: Counsel on Impermanence, Non-attachment, and Composure in Dispossession
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि कालकवृक्षीये चतुरधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi rājadharmānuśāsanaparvaṇi kālakavṛkṣīye caturadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon nagwakas ang ika-isang daan at ikaapat na kabanata, ang bahaging ‘Kālaka-vṛkṣīya’, sa loob ng subdibisyong Rājadharma (Pagtuturo sa Pagkahari) ng Śānti Parva ng kagalang-galang na Mahābhārata. Ito ang pangwakas na kolofon na nagmamarka ng pagsasara ng kabanata kung saan nakapaloob ang patnubay ni Bhīṣma hinggil sa tungkulin ng hari.
भीष्म उवाच
This line is not a teaching verse but a colophon: it signals the completion of a chapter within the Rājadharma instructions of Śānti Parva, framing Bhīṣma’s discourse on ethical kingship and governance.
The narrative pauses to mark a formal textual boundary: the end of the chapter titled ‘Kālaka-vṛkṣīya’ within Śānti Parva’s Rājadharma instruction section, where Bhīṣma is the principal instructor.