दीप्तस्फुटितकेशान्ता: स्थूलपार्श्चहनूमुखा: । उन्नतांसा: पृथुग्रीवा विकटा: स्थूलपिण्डिका:,जिनके केशोंके अग्रभाग पीले और छितराये हुए हैं, पसलियाँ, ठोड़ी और मुँह लंबे एवं मोटे हैं, कंधे ऊँचे, गर्दन मोटी और पिण्डली भारी हैं, जो देखनेमें विकट जान पढ़ते हैं, सुग्रीव जातिवाले अश्वोंके समान तथा गरुड़ पक्षीकी भाँति उद्धृत स्वभावके हैं, जिनके सिर गोल और मुख विशाल हैं, जो बिलाव-जैसा मुख धारण करते हैं तथा जिनके स्वरमें कठोरता है, वे बड़े क्रोधी होते हैं और युद्धमें गर्जना करते हुए विचरते हैं। उन्हें धर्मका ज्ञान नहीं होता। वे घमंडमें भरे हुए घोर आकृतिवाले दिखायी देते हैं। उनका दर्शन ही बड़ा भयंकर है
dīptasphuṭitakeśāntāḥ sthūlapārśvahanūmukhāḥ | unnātāṃsāḥ pṛthugrīvā vikaṭāḥ sthūlapiṇḍikāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “May ilan na kakila-kilabot ang tindig: ang dulo ng buhok ay tila nagliliwanag at nakatindig; ang mga tadyang, panga, at mukha ay malalaki at magagaspang; ang mga balikat ay nakaangat, makapal ang leeg, at mabibigat ang binti. Ang gayong mga lalaki’y anyong kakatwa at nakapanlulumong tingnan.”
भीष्म उवाच
The verse contributes to Bhīṣma’s ethical typology: outwardly fearsome, coarse physical traits are used as markers in a broader discussion of temperament and conduct, warning that intimidating appearance often accompanies harshness and lack of refinement, which a ruler should recognize and restrain.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and governance. Here he is describing a particular type of formidable, rough-natured person, listing bodily features to characterize them as intimidating and potentially dangerous in social and martial contexts.