शूरलक्षणवर्णनम् | Marks and Typologies of Martial Temperament
जिद्याक्षा: प्रललाटाश्व निर्मासहनवो5डपि च । वज़बाह्वंगुलीचक्रा: कृशा धमनिसंतता:
jidyākṣāḥ pralalāṭāśva-nirmāsa-hanavo 'lpāpi ca | vajra-bāhv-aṅgulī-cakrāḥ kṛśā dhamani-saṃtatāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Yaong may mga matang pahilis, mataas ang noo, at payat ang panga na halos walang laman; yaong ang mga bisig ay may tanda ng «vajra» at ang mga daliri ay may tanda ng «cakra»; at yaong napakapayat na litaw ang salimuot ng mga ugat—ang gayong mga lalaki, sa sandaling magsalpukan ang labanan, ay sumasalakay nang ubod-bilis sa hanay ng kaaway at nagiging mahirap daigin na gaya ng mga elepanteng nagngangalit.
भीष्म उवाच
The verse presents an epic ideal where a warrior’s bodily signs and bearing are read as indicators of irresistible courage and battlefield efficacy, reinforcing the Kṣatriya ethic of decisive, forceful engagement in war.
Bhīṣma is describing a type of formidable fighter: lean, sinewy men marked with auspicious/terrifying signs (vajra and cakra) who, as soon as combat begins, surge into enemy formations and prove extremely difficult to defeat.