ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
सौभद्रं द्रौपदेयांश्व घातयित्वा सुतान् प्रियान् । जयो5डयमजयाकारो भगवन् प्रतिभाति मे
saubhadraṁ draupadeyāṁś ca ghātayitvā sutān priyān | jayo 'yam ajayākāro bhagavan pratibhāti me ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “O kagalang-galang, matapos kong ipahamak si Saubhadra (Abhimanyu) at ang mga anak ni Draupadī—ang aking minamahal na mga anak—ang tagumpay na ito’y wari ko’y anyo mismo ng pagkatalo. Ang kahariang napanalunan sa gayong halaga ay hungkag sa harap ng dharma, sapagkat nabahiran ng pagkawala ng mga pinakamamahal sa atin.”
युधिछिर उवाच
A triumph gained through catastrophic loss and adharma-like suffering can feel indistinguishable from defeat; true victory must be weighed against dharma, responsibility, and the human cost.
In the immediate aftermath of the Kurukṣetra war, Yudhiṣṭhira laments that the Pandavas’ success is overshadowed by the deaths of Abhimanyu and Draupadī’s sons, making the achieved kingship feel bitter and morally burdensome.