Shloka 16
कृताञ्जलि: सप्रणयं प्रणिपत्याभिवाद्य ह । गोविन्द कस्माद् भगवन् रथो दग्धोडयमग्निना,प्रभो! नरेश्वर! उस रथको भस्मीभूत हुआ देख समस्त पाण्डव आश्चर्यचकित हो उठे और अर्जुनने भी हाथ जोड़कर भगवान्के चरणोंमें बारंबार प्रणाम करके प्रेमपूर्वक पूछा --“गोविन्द! यह रथ अकस्मात् कैसे आगसे जल गया? भगवन्! यदुनन्दन! यह कैसी महान् आश्चवर्यकी बात हो गयी? महाबाहो! यदि आप सुनने-योग्य समझें तो इसका रहस्य मुझे बतावें'
kṛtāñjaliḥ sapraṇayaṃ praṇipatya abhivādya ha | govinda kasmād bhagavan ratho dagdho 'yam agninā prabho ||
Wika ni Sañjaya: Magkapatong ang mga palad at may mapagmahal na paggalang, yumukod si Arjuna at paulit-ulit na nagbigay-galang kay Govinda, saka nagtanong: “O Govinda, O Mapalad na Panginoon—bakit biglang nasunog sa apoy ang karwaheng ito? O Guro, O Panginoon ng mga tao! Ito’y dakilang kababalaghan. Kung mamarapatin Mong marinig, ipahayag Mo sa akin ang lihim nito.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of reverent inquiry: even a heroic warrior like Arjuna approaches the divine with humility (añjali, praṇipāta) and asks for the hidden cause behind events, implying that outcomes in dharma-yuddha are not merely mechanical but can involve unseen divine protection and timing.
After the war, the Pāṇḍavas see Arjuna’s chariot suddenly burn up. Astonished, Arjuna bows to Kṛṣṇa (Govinda) and asks why the chariot has been consumed by fire and requests the secret explanation.