'पृथ्वीनाथ! जिसे छल और कपट ही प्रिय था तथा जिसने कपटसे ही इस वैरकी नींव डाली थी, वही यह दुर्योधन आज मारा जाकर पृथ्वीपर सो रहा है ।। दुःशासनप्रभूतय: सर्वे ते चोग्रवादिन: । राधेय: शकुनिश्चैव हताश्न तव शत्रव:,“वे भयंकर कटुवचन बोलनेवाले दुःशासन आदि धूृतराष्ट्रपुत्र तथा कर्ण और शकुनि आदि आपके सभी शत्रु मार डाले गये
sañjaya uvāca |
pṛthvīnātha! yasya chala-kapaṭaṃ eva priyaṃ āsīt tathā yena kapaṭena eva asya vairasya nīṃvaṃ nyadhīyata, sa eva eṣa duryodhanaḥ adya hataḥ san pṛthivyāṃ śete ||
duḥśāsana-prabhṛtayaḥ sarve te ca ugravādinaḥ |
rādheyaḥ śakuniś caiva hatāḥ sma tava śatravaḥ ||
Wika ni Sañjaya: “O panginoon ng daigdig, yaong tanging panlilinlang at daya ang minahal, at sa daya rin inilatag ang saligan ng alitang ito—si Duryodhana ring iyon—ngayo’y napatay at nakahandusay sa lupa. At silang lahat na sa iyo’y nagsalita ng mararahas at maruruming salita—si Duhshasana at ang iba pa—kasama si Radheya (Karna) at si Shakuni—ay napatay na: nagunaw na ang iyong mga kaaway.”
संजय उवाच
The verse frames the fall of Duryodhana as the moral consequence of building a conflict on deceit and manipulation. It underscores that adharma—especially guile that seeds hatred—ultimately collapses, bringing ruin to its architects and allies.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that Duryodhana has been killed and now lies on the ground. He adds that Duhshasana and the other harsh-tongued Kauravas, along with Karna and Shakuni, have also been slain—signaling the near-total destruction of Dhritarashtra’s side.