Śalya’s Consecration as Senāpati and Kṛṣṇa’s Counsel to Yudhiṣṭhira (शल्यस्य सेनापत्यभिषेकः)
द्रौणिस्वाच अयं कुलेन रूपेण तेजसा यशसा श्रिया | सर्वैर्गुणै: समुदित: शल्यो नो<स्तु चमूपति:
sañjaya uvāca | drauṇir uvāca: ayaṃ kulena rūpeṇa tejasā yaśasā śriyā | sarvair guṇaiḥ samuditaḥ śalyo no 'stu camūpatiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang anak ni Droṇa na si Aśvatthāman ay nagsabi, “Ang haring si Śalya ay pinagkalooban ng marangal na angkan, magandang anyo, lakas ng loob, katanyagan, at kasaganaan; ganap sa lahat ng kabutihang-asal. Kaya si Śalya ang maging punong kumandante ng ating hukbo.”
संजय उवाच
Even in war, authority is argued through dharmic-social credentials—lineage, personal excellence, and public reputation—showing that leadership is expected to be morally and socially defensible, not merely force-based.
Aśvatthāman proposes that King Śalya, praised for noble birth and many virtues, should be appointed as the Kaurava army’s commander; Sanjaya reports this speech.