Śalya’s Consecration as Senāpati and Kṛṣṇa’s Counsel to Yudhiṣṭhira (शल्यस्य सेनापत्यभिषेकः)
तमप्रतिमकर्माणं रूपेणाप्रतिमं भुवि । पारगं सर्वविद्यानां गुणार्णवमनिन्दितम्
tam apratimakarmāṇaṃ rūpeṇāpratimaṃ bhuvi | pāragaṃ sarvavidyānāṃ guṇārṇavam aninditam ||
Sinabi ni Sañjaya: “Siya’y taong walang kapantay sa mga gawa, at sa anyo sa ibabaw ng lupa’y walang katulad—yaong nakatawid na sa kabilang pampang ng bawat sangay ng kaalaman, isang karagatan ng mga kabutihan, at walang dungis sa asal.”
संजय उवाच
The verse presents an ethical ideal: true greatness is measured by incomparable conduct (karma), mastery grounded in learning (vidyā), and a character so upright that it is beyond reproach (anindita).
Sañjaya is describing a particular person in elevated terms, emphasizing unmatched deeds, exceptional presence, comprehensive learning, and blameless virtue—setting a moral and heroic frame within the war-time narration.