तौ परस्परमासाद्य दंष्टाभ्यां द्विरदौ यथा
tau parasparam āsādya daṁṣṭābhyāṁ dviradau yathā
Sinabi ni Sañjaya: Naglapit at nagsalpukan ang dalawa, harapang nagtagpo na parang dalawang dambuhalang elepanteng nagkakandadong pangil—larawan ng labang walang uurong, na ang mismong banggaan ang sukatan ng kanilang paninindigan.
संजय उवाच
The verse underscores the kṣatriya ideal of steadfastness in battle: when duty and rivalry converge, true resolve is shown by meeting the opponent directly, without retreat—symbolized by elephants that lock tusks and endure the strain.
Sañjaya describes two warriors engaging at close quarters. Their encounter is compared to two elephants colliding and locking tusks, conveying the intensity, equality, and stubborn persistence of the fight.