Gadā-yuddhe Bhīma–Duryodhanayoḥ Tumulaḥ Saṃprahāraḥ
Mace-duel’s intense exchange
'“ओ नीच! तेरे-जैसा कोई भी मनुष्य अन्य प्राकृत पुरुषके समान दुर्योधनको वाणीद्वारा नहीं डरा सकता ।।
sañjaya uvāca | o nīca! tere-jaisā ko'ī bhī manuṣya anya prākṛta-puruṣa-samāna duryodhanaṃ vāṇī-dvārā na bhīṣayituṃ śaknoti || cirakālepsitaṃ diṣṭyā hṛdayastham idaṃ mama | tvayā saha gadāyuddhaṃ tridaśair upapāditam ||
Sinabi ni Sañjaya: “O hamak! Ang taong tulad mo, na karaniwang nilalang lamang, ay hindi makapananakot kay Duryodhana sa pamamagitan ng salita gaya ng sa iba. Ngunit mapalad: ang matagal nang nasa puso ko—ang makipagduwelo sa iyo sa pamamagitan ng gada—ay ngayo’y tinupad ng mga diyos.”
संजय उवाच
The passage contrasts mere verbal bravado with true martial resolve: Duryodhana is not to be shaken by ordinary talk, and the speaker frames the coming mace-duel as something sanctioned by fate (or the gods), highlighting how pride and destiny are invoked to justify violent confrontation.
In the Shalya Parva context, the warriors are moving toward a decisive mace-fight. The speaker taunts the opponent as ignoble and claims that intimidating Duryodhana with words is futile, then declares that a long-held wish to engage in a mace-duel has been fulfilled through divine arrangement.