Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
ददृशाते कुरुश्रेष्ठी कालसूर्याविवोदितौ । महामनस्वी महाबली कुरुश्रेष्ठ दुर्योधन और भीमसेन प्रखर किरणोंसे युक्त, प्रलयकालमें उगे हुए दो दीप्तिशाली सूर्योके समान दृष्टिगोचर हो रहे थे
sañjaya uvāca | dadṛśāte kuruśreṣṭhī kālasūryāv ivoditau | mahāmanasvī mahābalī kuruśreṣṭhau duryodhana-bhīmasenau prakhara-kiraṇopetau pralayakāle uditau dvau dīptiśālinau sūryāv iva dṛśyete sma |
Wika ni Sañjaya: Ang dalawang pinakadakila sa angkan ng Kuru—si Duryodhana at si Bhīmasena—ay nasilayan na wari’y dalawang nagliliyab na araw na sumisikat sa panahon ng pagkalipol, nagbubuga ng mababangis na sinag. Sa sandaling iyon, tumalim ang bigat na moral ng digmaan: ang matibay na loob at lakas ay nagliliwanag, ngunit ang liwanag ay sa tanawin ng kapahamakan, kung saan magkatabi ang kagitingan at pagwasak.
संजय उवाच
The verse highlights how extraordinary power and resolve can appear dazzling, yet in a dharma-conflicted war that brilliance is tied to Kāla (Time) and pralaya-like destruction—reminding the listener that martial splendor does not automatically equal righteousness, and that unchecked ambition can turn heroism into ruin.
Sanjaya describes Duryodhana and Bhima coming into view, portraying them as two intensely radiant suns at the end of time—an image that heightens the impending clash and the catastrophic stakes of their confrontation.