गदायुद्ध-समारम्भः
Commencement of the Mace-Duel Proceedings
सरस्वतीवाससमा कुतो रति: सरस्वतीवाससमा: कुतो गुणा: । सरस्वतीं प्राप्प दिवं गता जना: सदा स्मरिष्यन्ति नदीं सरस्वतीम्
saravatīvāsasamā kuto ratiḥ saravatīvāsasamāḥ kuto guṇāḥ | sarasvatīṃ prāpya divaṃ gatā janāḥ sadā smariṣyanti nadīṃ sarasvatīm ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Saan pa matatagpuan ang ligayang kapantay ng paninirahan sa pampang ng Ilog Sarasvatī? Saan pa may mga kabutihang maihahambing sa mga kabutihang nakukuha sa pananatili roon? Yaong mga lumapit sa Sarasvatī at, sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihang nagpapabanal, ay nakaabot sa langit, ay mag-aalaala magpakailanman sa Ilog Sarasvatī.”
वैशम्पायन उवाच
The verse extols the unique spiritual and ethical value of residing near a sacred river: proximity to a tīrtha cultivates guṇa (virtue) and yields lasting puṇya, so powerful that even those who attain heaven continue to cherish and remember the Sarasvatī.
In Vaiśampāyana’s narration within the Śalya Parva, the Sarasvatī is praised as a supremely sanctifying river; the statement functions as a eulogy (stuti) highlighting the joy, virtue, and heavenly merit associated with dwelling on her banks.