Shloka 14
ते स्वर्गभाजो राजेन्द्र भविष्यन्ति महामते । तब इन्द्रने वहाँसे आकर राजर्षि कुरुसे कहा--“नरेश्वर! आप व्यर्थ कष्ट क्यों उठाते हैं? मेरी बात मान लीजिये। महामते! राजेन्द्र! जो मनुष्य और पशु-पक्षी यहाँ निराहार रहकर देह त्याग करेंगे अथवा युद्धमें मारे जायँगे, वे स्वर्गलोकके भागी होंगे” || १२-१३ ह ।। तथास्त्विति ततो राजा कुरु: शक्रमुवाच ह,तब राजा कुरने इन्द्रसे कहा--'देवराज! ऐसा ही हो” तदनन्तर कुरुसे विदा ले बलसूदन इन्द्र फिर शीघ्र ही प्रसन्नचित्तसे स्वर्गलोकमें चले गये
te svargabhājo rājendra bhaviṣyanti mahāmate | tathāstv iti tato rājā kuruḥ śakram uvāca ha ||
Sinabi ni Indra, “O pinakamainam sa mga hari, O marunong: sila’y magiging kabahagi sa langit.” Pagkaraan, sumagot si Haring Kuru kay Śakra (Indra), “Mangyari nawa.” Sa gayon ay nagbigay siya ng pagsang-ayon at nagpaalam; at si Indra, ang pumatay kay Bala, ay mabilis na lumisan, nasiyahan ang loob, patungo sa daigdig ng langit. Ipinapaloob ng siping ito ang katiyakang moral: ang kusang pag-aayuno at ang pagkamatay sa matuwid na digmaan ay itinatanghal na mga landas tungo sa gantimpalang makalangit, at ang pagtanggap ng hari ay tanda ng pagsunod sa kaayusang etikal na iyon.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces a karmic-ethical assurance: those who die through severe austerity (such as fasting) or who fall in battle are described as attaining heaven, and the king’s “tathāstu” signifies acceptance of that moral framework.
Indra declares that certain deaths (austerity-based or in war) lead to heaven; King Kuru agrees—addressing Indra as Śakra—and Indra then departs for Svarga, pleased.