Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
स तानाह न मे धर्मो नश्येदिति पुनर्मुनीन् । यो हाधर्मेण वै ब्रूयाद् गृल्लीयाद् यो5प्यधर्मत:
sa tān āha na me dharmo naśyed iti punar munīn | yo hādharmena vai brūyād gṛllīyād yo 'py adharmataḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Muling nagsalita ang pantas sa mga rishi: “Huwag sanang masira ang aking dharma. Sapagkat ang sinumang magsalita sa paraang di-matuwid, at ang sinumang maghangad o kumamkam sa di-matuwid—kapwa sila nalilihis sa landas ng wastong asal.”
वैशम्पायन उवाच
The verse warns that dharma is preserved not only by good intentions but by righteous means: speaking or acting through adharma—especially through dishonest speech or greedy grasping—undermines one’s moral standing and leads to ethical downfall.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, a speaker addresses sages again, expressing concern that his dharma should not be compromised, and he frames this by condemning unrighteous speech and unrighteous acquisition as threats to dharma.