दिग्भ्यस्तान् प्रद्रुतान् दृष्टवा मुनि: सारस्वतस्तदा
digbhyas tān pradrutān dṛṣṭvā muniḥ sārasvatas tadā
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang magkagayon, pagkakita niyang ang mga tao’y nagsisitakas at nagkakawatak-watak sa lahat ng dako, napansin ng pantas na si Sārasvata ang pagkalansag ng hanay—larawang nagpapakita na ang takot at pagkalito ay kayang magkalat maging ng mga hukbong may sandata kapag gumuho ang tatag at wastong kaayusan sa digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a moral-psychological truth of warfare: when discipline and dharma-based resolve break, fear spreads and people scatter in every direction. It implicitly contrasts steadiness and duty with panic-driven flight.
The narrator reports that the sage Sārasvata observes people/warriors fleeing on all sides, indicating a moment of battlefield disorder or rout that sets up the next action or counsel in the episode.