Shloka 29
Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
स च तैर्याचितो5स्थीनि यत्नादृषिवरस्तदा,कुरुश्रेष्ठ! देवताओंके द्वारा प्रयत्नपूर्वक अस्थियोंके लिये याचना की जानेपर मुनिवर दधीचने बिना कोई विचार किये अपने प्राणोंका परित्याग कर दिया। उस समय देवताओंका प्रिय करनेके कारण वे अक्षय लोकोंमें चले गये
sa ca tair yācito 'sthīni yatnād ṛṣivaras tadā, kuruśreṣṭha! devatābhiḥ prayatnapūrvakam asthīnāṃ yācanāyāṃ munivaras dadhīco vinā kaścid vicāraṃ kṛtvā svaprāṇān parityajya. tasmin kāle devatāpriyakaraṇāt te 'kṣayalokeṣu jagmuḥ.
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O pinakamainam sa mga Kuru, nang taimtim na hingin ng mga diyos sa dakilang rishi ang kaniyang mga buto, ang marangal na ascetic na si Dadhīci—nang walang pag-aatubili at walang pagkukuwenta—ay isinuko ang sarili niyang buhay. Sapagkat ginawa niya iyon upang kalugdan ng mga diyos, narating niya ang mga mundong di-nasisira.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights niṣkāma-tyāga—selfless relinquishment without hesitation—showing that a righteous act done for a higher purpose (here, aiding the gods) leads to enduring spiritual reward, symbolized by attaining imperishable worlds.
The gods request the sage Dadhīci’s bones with great effort; he immediately relinquishes his life to fulfill their request, and as a consequence of pleasing the gods through this sacrifice, he attains the akṣaya (imperishable) realms.