Sārasvata–Dadhīca Upākhyāna at Sarasvatī Tīrtha
Balarāma’s Pilgrimage Context
तेषां लोकेष्वपश्यच्च जैगीषव्यं स देवल: । जो लोग दुर्लभ सर्वमेध तथा सौत्रामणि यज्ञ करते हैं, उनके लोकोंमें भी देवलने जैगीषव्यको देखा ।। द्वादशाहैश्व सत्रैश्न यजन्ते विविधैर्नूप
teṣāṁ lokeṣv apaśyac ca jaigīṣavyaṁ sa devalaḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nasaksihan ni Devala si Jaigīṣavya maging sa mga daigdig na nararating ng mga nagsasagawa ng bihira at napakahirap na mga handog—gaya ng Sarvamedha at Sautrāmaṇī. Ipinahihiwatig nito na ang katayuang espirituwal ni Jaigīṣavya ay hindi lamang nakapaloob sa karaniwang kabutihang-loob, kundi kinikilala pa maging sa gitna ng pinakamataas na tagumpay ng mga ritwal.
वैशम्पायन उवाच
The verse contrasts ritual prestige with deeper spiritual stature: even in realms gained by rare, high-powered sacrifices, Devala still sees Jaigīṣavya—suggesting that Jaigīṣavya’s excellence is recognized beyond conventional ritual merit and is associated with a higher or more pervasive spiritual attainment.
Vaiśampāyana narrates that Devala, while observing various heavenly realms associated with great sacrificial performers, also encounters Jaigīṣavya there—placing Jaigīṣavya among (or above) the highest-achieving ritualists in terms of posthumous or cosmic standing.