शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
“अपने भानजे अभिमन्युके मारे जानेका समाचार सुनकर श्रीकृष्ण सुखकी नींद नहीं सोते हैं। हम सब लोग उनके अपराधी हैं, फिर वे हमें कैसे क्षमा कर सकते हैं? ।।
abhimanyor vināśena na śarma labhate 'rjunaḥ | sa kathaṁ mad-hite yatnaṁ prakariṣyati yācitaḥ ||
Wika ni Sañjaya: “Nang marinig na napatay si Abhimanyu, ang pamangkin niyang lalaki, hindi na makatulog nang payapa si Śrī Kṛṣṇa. Lahat kami’y nagkasala sa kaniya; paano niya kami mapatatawad? Sa pagkawasak ni Abhimanyu, si Arjuna man ay walang kapayapaan. Kaya paano, kahit pakiusapan, siya makapagsisikap para sa aking kapakanan kung ang puso niya’y nilalamon ng dalamhati?”
संजय उवाच
The verse highlights how profound personal loss disrupts inner steadiness (śarma) and can override ordinary obligations; ethical judgment must account for grief’s power and the limits it places on one’s capacity to act for others.
Sañjaya reflects on the aftermath of Abhimanyu’s death: Arjuna is unable to find peace, and Sañjaya doubts that Arjuna can be persuaded to make efforts aimed at Sañjaya’s (or another’s) welfare while he is overwhelmed by sorrow.