Shloka 84
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
किन्हींके मुख हाथीके समान थे, इसलिये वे बड़े भयानक जान पड़ते थे। कुछ पार्षदोंके मुख मगर, गरुड़, कंक भेड़ियों और कौओंके समान जान पड़ते थे ।। गोखरोष्टमुखा श्चवान्ये वृषदंशमुखास्तथा । महाजठरपादाज्ञस्तारकाक्षाश्व॒ भारत,भारत! कुछ पार्षद गाय, गदहा, ऊँट और वनबिलावके समान मुख धारण करते थे। किन्हींके पेट, पैर और दूसरे-दूसरे अंग भी विशाल थे। उनकी आँखें तारोंक समान चमकती थीं
go-kharōṣṭra-mukhāś ca vānyē vṛṣa-daṁśa-mukhās tathā | mahā-jaṭhara-pādāṅgās tārakākṣāś ca bhārata ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O Bharata, may ilan sa mga tagasunod na iyon na may mukhang gaya ng baka, asno, kamelyo, at pusang-gubat; ang iba nama’y may mukhang gaya ng halimaw na kumakagat sa toro. Marami sa kanila ang may napakalalaking tiyan, paa, at iba pang mga sangkap ng katawan, at ang kanilang mga mata’y kumikislap na parang mga bituin.” Ipinakikita ng paglalarawan ang nakapanghihilakbot at di-likas na pangkat na nakapaligid sa tagpo, na lalo pang nagpapabigat sa sindak at sa pakiramdam ng masamang pangitain sa gitna ng pagkawasak ng digmaan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses grotesque, animal-faced imagery to signal an ominous moral climate: when violence and disorder dominate, the world is portrayed as haunted by fearful, unnatural forces—an ethical warning about the consequences of adharma.
Vaiśampāyana describes a terrifying group of attendants with animal-like faces and exaggerated bodies, emphasizing the dread and portentous atmosphere surrounding the events in the war narrative.