Shloka 37
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
ततो<पवाहितं दृष्टवा वसिष्ठमृषिसत्तमम्,शोणितं वह कल्याणि रक्षोग्रामणिसम्मतम् | मुनिश्रेष्ठ वसिष्ठको पुनः अपनेसे दूर बहाया गया देख अमर्षशील विश्वामित्र दुःखसे अत्यन्त कुपित हो बोले--'सरिताओंमें श्रेष्ठ कल्याणमयी सरस्वती! तुम मुझे धोखा देकर फिर चली गयी, इसलिये अब जलकी जगह रक्त बहाओ, जो राक्षसोंके समूहको अधिक प्रिय है!
tato ’pavāhitaṃ dṛṣṭvā vasiṣṭham ṛṣisattamam | śoṇitaṃ vaha kalyāṇi rakṣogrāmaṇisammatam ||
Nang makita niyang muling inanod palayo ang pinakadakilang muni na si Vasiṣṭha, si Viśvāmitra—na hindi matimpi sa paghamak—ay nag-alab sa poot dahil sa dalamhati at sumigaw: “O Sarasvatī na mapalad, pinakamainam sa mga ilog! Dinaya mo ako at muling lumayo; kaya mula ngayon, huwag tubig ang umagos, kundi dugo—dugong kinagigiliwan ng mga pinunong rākṣasa!”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Uncontrolled anger and humiliation can distort one’s sense of dharma, attempting to weaponize even sacred forces; the episode warns that spiritual or natural powers should not be bent toward cruelty and revenge.
After Vasiṣṭha is seen swept away by the river, the enraged speaker addresses Sarasvatī and orders her to flow with blood instead of water—an extreme curse-like command aimed at empowering destructive beings (rākṣasa chiefs).