Shloka 37
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
सिन्धुद्वीपश्च राजर्षिदेवापिश्व महातपा: । ब्रह्माण्यं लब्धवान् यत्र विश्वामित्रस्तथा मुनि:,कुरुवंशी नरेश! तत्पश्चात् बलवान् एवं प्रतापी बलभद्रजी उस तीर्थमें आ गये, जहाँ लोकपितामह भगवान् ब्रह्माने सृष्टि की थी, जहाँ कठोर व्रतका पालन करनेवाले मुनिश्रेष्ठ आहएिषिणने बड़ी भारी तपस्या करके ब्राह्मणत्व पाया था तथा जहाँ राजर्षि सिन्धुद्वीप, महान् तपस्वी देवापि और महायशस्वी, उमग्रतेजस्वी एवं महातपस्वी भगवान् विश्वामित्र मुनिने भी ब्राह्मणत्व प्राप्त किया था
sindhudvīpaś ca rājarṣir devāpiś ca mahātapāḥ | brahmāṇyaṁ labdhavān yatra viśvāmitras tathā muniḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ito ang banal na pook kung saan ang rajarsi na si Sindhudvīpa, ang dakilang ascetic na si Devāpi, at gayundin ang muni na si Viśvāmitra ay nagkamit ng pagka-brāhmaṇa.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that spiritual qualification (brahminhood) is presented as attainable through tapas, discipline, and dharmic striving, not merely by birth—using renowned exemplars (Viśvāmitra, Devāpi, Sindhudvīpa) associated with a powerful tīrtha.
Vaiśampāyana identifies a sacred location celebrated in tradition as the place where eminent figures attained brahminhood, thereby elevating the tīrtha’s prestige and framing it as a site of transformative ascetic achievement.