Shloka 3
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
अनुज्ञाप्य मुनीन् सर्वान् स्पृष्टवा तोयं च भारत । प्रययौ त्वरितो रामस्तीर्थहेतोर्महाबल:,भरतनन्दन! वहाँ ब्राह्मणोंको दान दे उस रात्रिमें निवास करनेके पश्चात् प्रातःकाल उठकर मुनिमण्डलीसे सम्मानित हो महाबली लांगलधारी बलरामने पुनः तीर्थके जलमें स्नान किया और सम्पूर्ण ऋषि-मुनियोंकी आज्ञा ले अन्य तीर्थोर्में जानेके लिये वहाँसे शीघ्रतापूर्वक प्रस्थान कर दिया
anujñāpya munīn sarvān spṛṣṭvā toyaṃ ca bhārata | prayayau tvarito rāmas tīrtha-hetor mahā-balaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O Bhārata, matapos magpaalam sa lahat ng mga muni at hipuin ang banal na tubig, si Rāma (Balarāma) na makapangyarihan ay nagmadaling umalis, nakatuon sa pagdalaw sa mga banal na tawiran.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct in transition: one should honor spiritual elders, seek their consent, and maintain inner and outer purity (symbolized by touching sacred water) before undertaking a purposeful journey—here, pilgrimage to tīrthas for merit and moral steadiness.
Vaiśampāyana narrates that Balarāma, after respectfully taking leave of all the sages and ritually engaging with the sacred water, departs quickly with the intention of visiting other holy places (tīrthas).