अनवाप्य शमं तत्र कृष्ण: पुरुषसत्तम: | आगच्छत महाबाहुरुपप्लव्यं जनाधिप,नरेश्वर! किंतु राजा धृतराष्ट्रने भगवानका कहना नहीं माना। यह सब बात पहले यथार्थरूपसे बतायी गयी है। महाबाहु पुरुषोत्तम भगवान् श्रीकृष्ण वहाँ संधि करानेमें सफलता न मिलनेपर पुनः उपप्लव्यमें ही लौट आये
anavāpya śamaṃ tatra kṛṣṇaḥ puruṣasattamaḥ | āgacchat mahābāhur upaplavyaṃ janādhipa naraśvara ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Doon, si Kṛṣṇa—pinakamainam sa mga tao, makapangyarihan ang bisig—ay nabigong makamtan ang kapayapaan, kaya’t nagbalik sa Upaplavya, O panginoon ng bayan, O hari. Ipinakikita ng taludtod ang bigat na moral ng pagsubok na magkasundo: kahit ang matuwid na sugo’y magsikap para sa pagkakasundo, kung ang may kapangyarihan ay tumanggi sa payong marunong, hindi maisisilang ang kapayapaan, at lalong mahirap hadlangan ang landas tungo sa digmaan.
वैशम्पायन उवाच
Peace requires receptivity to righteous counsel; even the best-intentioned mediation fails when rulers reject wise advice, increasing moral accountability for the ensuing conflict.
Kṛṣṇa, after attempting to bring about śama (peace) and not succeeding, returns to the Pāṇḍavas’ base at Upaplavya; the narrator Vaiśampāyana reports this to the kingly listener.