Bhīma–Duryodhana Gadāyuddha Saṃkalpa
Resolve for the Mace Duel
न मे समर्था: सर्वे वै योद्धुं न््यायेन केचन । न युक्तमात्मना वक्तुमेवं गर्वोद्धतं वच: । अथवा सफल होतत् करिष्ये भवतां पुर:
na me samarthāḥ sarve vai yoddhuṃ nyāyena kecana | na yuktam ātmanā vaktum evaṃ garvoddhataṃ vacaḥ | athavā saphala etat kariṣye bhavatāṃ puraḥ ||
Wika ni Sañjaya: “Hindi lamang kayong lahat—maging isa man sa inyo—ay walang lakas upang lumaban sa akin sa isang makatarungang tunggalian. Hindi nararapat na magsalita ako tungkol sa sarili ko nang may pagyayabang at nag-aalab na pagmamataas; subalit nasabi na ang mga salita. O sa halip, ano pa ang saysay ng pagsasalita? Sa harap mismo ng inyong mga mata, gagawin kong totoo ang pahayag na ito.”
संजय उवाच
Even in war, speech is ethically regulated: self-praise and prideful boasting are considered improper, and true worth should be demonstrated through action rather than inflated words—especially when invoking 'nyāya' (fairness) as a standard.
A warrior’s challenge is being reported by Sañjaya: he claims that none of the opponents can fight him fairly, then immediately reflects that such boastful self-reference is unfitting, and concludes that he will prove his claim directly before them.