Shloka 243
अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
योधयामास कौन्तेयो भुजवीर्यमुपाश्रित: । युद्धधर्मके पालनकी इच्छा रखनेवाले कुन्तीकुमार भीमसेनने स्वयं रथपर बैठकर भूमिपर खड़े हुए पैदल सैनिकोंके साथ युद्ध करना उचित नहीं समझा। वे अपने बाहुबलका भरोसा करके उन सबके साथ पैदल ही जूझने लगे
sañjaya uvāca | yodhayāmāsa kaunteyo bhujavīryam upāśritaḥ |
Wika ni Sañjaya: Sa lakas ng sarili niyang mga bisig umasa ang anak ni Kuntī at nagpatuloy sa pakikipaglaban. Bagaman tapat sa dharma ng digmaan, inakala ni Bhīmasena na hindi nararapat na manatiling nakasakay sa karwahe habang nakikipagsagupaan sa mga kawal na naglalakad at nakatayo sa lupa; kaya, nagtitiwala sa lakas ng kanyang katawan, bumaba siya at nakipagbuno sa kanila nang nakatapak sa lupa, ayon sa itinuturing niyang makatarungan sa digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights yuddha-dharma (ethical warfare): even amid violence, a warrior should avoid unfair advantage. Bhīma’s choice to fight on foot against foot-soldiers reflects an effort to keep combat proportionate and honorable.
Sañjaya reports that Bhīma (Kaunteya), trusting his arm-strength, continues fighting. Seeing infantry on the ground, he does not consider it proper to remain on a chariot against them, and so he engages them on foot.