अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
बलेन चतुरजड्रेण परिक्षिप्पाहनच्छरै: । तब क्रोधमें भरे हुए भीमसेन और द्रुपदकुमार धृष्टद्युम्नने अपनी चतुरंगिणी सेनाके द्वारा उन्हें तितर-बितर करके बाणोंद्वारा अत्यन्त घायल कर दिया
balena caturaṅgīṇyā parikṣipya āhanac charaiḥ | tataḥ krodhena bhare 'pi bhīmasenaḥ drupadakumāraś ca dhṛṣṭadyumnaḥ svayā caturaṅgīṇyā senayā tān titar-bitarīkṛtya bāṇair atyantaṃ ghālayām āsa ||
Wika ni Sañjaya: Sa lakas ng kanilang hukbong may apat na sangay, pinaligiran nila ang kaaway at pinana. Pagkaraan, sina Bhīmasena at Dhṛṣṭadyumna, anak ni Drupada—bagaman nag-aalab na sa galit—ay ginamit ang sarili nilang hukbong may apat na sangay upang pagwatak-watakin ang mga kalaban sa lahat ng dako at sugatan nang malubha sa ulang ng mga palaso.
संजय उवाच
The verse highlights how krodha (anger), even when aligned with a warrior’s duty, magnifies destruction. It implicitly warns that wrath-driven action quickly turns tactical victory into intensified suffering, reminding readers that dharma in war requires restraint and discernment, not merely power.
Sañjaya describes Bhīma and Dhṛṣṭadyumna using their caturaṅgīṇī (fourfold) army to encircle the enemy, disperse their formations, and then severely wound them with concentrated arrow-fire—an image of coordinated assault and battlefield rout.