शकुनिवधः — Sahadeva’s Slaying of Śakuni
with Ulūka’s fall
सुशर्माणं समुद्दिश्य चिक्षेपाशु हसन्निव । इसके बाद यमदण्डके समान भयंकर बाण हाथमें लेकर सुशर्माको लक्ष्य करके हँसते हुए-से शीघ्र ही छोड़ दिया ।। स शर: प्रेषितस्तेन क्रोधदीप्तेन धन्विना
suśarmāṇaṃ samuddiśya cikṣepāśu hasann iva | sa śaraḥ preṣitas tena krodha-dīptena dhanvinā ||
Sinabi ni Sañjaya: Itinutok kay Suśarmā, mabilis na pinakawalan ng mamamana ang isang palaso, na wari’y tumatawa. Ang palasong iyon, na pinakawalan ng mamamanang nagliliyab sa galit, ay sumugod na parang pamalo ng Kamatayan—larawan kung paanong ang poot sa digmaan ay ginagawang sindak ang husay at pinabibilis ang kapahamakan.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) intensifies violence: martial prowess, when driven by wrath and contempt, becomes fearsome and destructive, suggesting an ethical warning about the corrosive power of rage even amid righteous warfare.
Sañjaya narrates a battlefield moment: an archer fixes his aim on Suśarmā and quickly releases a deadly arrow, described as if the shooter were laughing—an image conveying confidence, scorn, and the lethal momentum of combat.