Shloka 566
असज्जन्तस्तनुत्रेषु शरौघा: प्रापतन् भुवि । सव्यसाची अर्जुनद्वारा समरभूमिमें बाणोंसे आच्छादित होनेवाले सैनिकोंके कवचोंपर उनके बाण अटकते नहीं थे। वे चोट करके पृथ्वीपर गिर जाते थे
asa jjantastanutreṣu śaraughāḥ prāpatan bhuvi |
Wika ni Sañjaya: Ang mga ulang-palaso ay hindi dumikit sa baluti ng mga mandirigma; matapos tumama, bumagsak ang mga ito sa lupa. Kaya sa larangan na nababalutan ng mga palaso ni Arjuna, hindi kumakapit ang mga sandata sa pananggalang ng mga kawal, kundi nalalaglag matapos ang tama.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the relentless, impersonal mechanics of war: skill and force can render protection ineffective, reminding the listener that in kṣatriya-conflict, outcomes hinge on prowess and fate rather than mere external safeguards.
Sañjaya describes a moment of intense combat where volleys of arrows strike warriors’ armour yet do not remain embedded; instead, they fall to the ground after impact, emphasizing the density of missile-fire and the dominance of the archer’s assault.