हार्दिक्य: सात्यकिश्रैव सिंहाविव बलोत्कटौ । श्रेष्ठ घोड़ोंवाले वे महामनस्वी वृष्णिवंशी वीर सात्यकि और कृतवर्मा दो बलोन्मत्त सिंहोंके समान एक-दूसरेसे भिड़ गये
sañjaya uvāca | hārdikyaḥ sātyakiś caiva siṃhāv iva balotkaṭau | śreṣṭha-ghoḍānvitau vīrau mahāmanasvī vṛṣṇivaṃśyau parasparaṃ samabhidudruvatuḥ ||
Wika ni Sañjaya: Si Hārdikya (Kṛtavarmā) at si Sātyaki—kapwa mabangis at makapangyarihan na gaya ng mga leon—ang dalawang marangal ang loob na bayani ng angkan ng Vṛṣṇi, na nakasakay sa mahuhusay na kabayo, ay sumugod sa isa’t isa at nagbanggaan sa tuwirang labanan.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension of kṣatriya-duty: valor and steadfastness are praised, yet war’s momentum can force even noble, clan-related heroes into mutual violence, reminding readers that unchecked conflict consumes virtue along with life.
Sanjaya describes a direct clash: Sātyaki and Hārdikya (Kṛtavarmā), both Vṛṣṇi heroes on fine horses, rush at each other like two powerful lions and engage in fierce combat.