Shloka 55
प्रियया कान्तया कान्त: पतमान इवोरसि । उनके सारे अंग विदीर्ण हो गये थे तथा वे खूनसे नहा उठे थे। जैसे प्रियतमा कामिनी अपने वक्ष:स्थलपर गिरनेकी इच्छावाले प्रियतमका प्रेमपूर्वक स्वागत करती है, उसी प्रकार पृथ्वीने अपने ऊपर गिरते हुए नरश्रेष्ठ शल्यको मानो प्रेमपूर्वक आगे बढ़कर अपनाया था ।। चिरं भुक्त्वा वसुमतीं प्रियां कान्तामिव प्रभु:
priyayā kāntayā kāntaḥ patamāna ivorasi | ciraṁ bhuktvā vasumatīṁ priyāṁ kāntām iva prabhuḥ ||
Wika ni Sañjaya: Gaya ng minamahal na babae na sumasalubong sa kasintahan sa kanyang dibdib, ang lupa ay waring sumalubong din kay Śalya nang siya’y bumagsak. Matagal niyang tinamasa ang daigdig na parang mahal na asawa; ngayo’y nagbalik siya sa yakap nito.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a marital metaphor to suggest that a warrior’s end returns him to the earth he has long ‘enjoyed’ and relied upon, highlighting impermanence and the inevitability of dissolution into the earth, even for the powerful.
Sañjaya poetically describes Śalya’s fall in battle: as he collapses onto the ground, the earth is personified as a beloved who receives him, implying a final embrace after a life spent ruling and moving upon her.