Śalya–Yudhiṣṭhira Duel and the Discharge of the Śakti (शल्यवधप्रसङ्गः)
विवृताक्षश्व कौन्तेयो वेपमानश्व मन्युना । चिच्छेद योधान् निशितै: शरै: शतसहसत्रश:,क्रोधसे काँपते तथा आँखें फाड़-फाड़कर देखते हुए कुन्तीकुमारने अपने पैने बाणोंद्वारा सैकड़ों और हजारों शत्रुसैनिकोंका संहार कर डाला
vivṛtākṣaś ca kaunteyo vepamānaś ca manyunā | ciccheda yodhān niśitaiḥ śaraiḥ śata-sahasraśaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Ang anak ni Kuntī, nakadilat ang mga mata sa mabangis na tindi at nanginginig ang katawan sa poot, ay pumutol at nagpabagsak sa mga mandirigma sa pamamagitan ng mga palasong matalim na parang labaha—pinuksa sila nang daan-daan at libu-libo. Ipinakikita ng tanawing ito ang nakapanghihilakbot na bugso ng labanan, kung saan ang galit ay nagiging puwersang nagpaparami ng pagwasak at sumusubok sa hangganan ng matuwid na asal sa gitna ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (manyu) can intensify violence and accelerate destruction in war. Even within kṣatriya-duty, wrath is shown as a powerful, destabilizing force—raising ethical tension between necessary combat and the inner passions that can eclipse restraint.
Sañjaya describes Arjuna (Kaunteya) in a heightened battle-state—eyes wide, trembling with fury—cutting down enemy warriors with sharp arrows in enormous numbers, emphasizing the ferocity and scale of the fighting.