अवादयन्त पज्चाला: सिंहनादांश्व नेदिरे । राजा युधिष्ठिरने उस समय पूर्वोक्त प्रतिज्ञा करके मद्रराज शल्यपर चढ़ाई की। फिर तो पांचाल योद्धा शंख, भेरी आदि सैकड़ों प्रकारके प्रचुर रणवाद्य बजाने और सिंहनाद करने लगे
avādayanta pañcālāḥ siṃhanādāṃś ca nedire |
Wika ni Sañjaya: Pinatunog ng mga Pañcāla ang sari-saring kasangkapang pandigma at nagpaalingawngaw ng sigaw na tila ungol ng leon. Noon, si Haring Yudhiṣṭhira, matapos muling pagtibayin ang nauna niyang panata, ay sumulong upang salakayin si Śalya, ang hari ng Madra. Ang tunog ng mga kabibe, ng malalaking tambol, at ng di-mabilang na tambol-pandigma ay naging iisang pagpapahayag ng matibay na loob.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of a publicly made vow and the Kṣatriya ideal of steadfastness: once a righteous resolve is declared, a leader must act with courage and responsibility, supported by the collective morale of allies.
As Yudhiṣṭhira moves to engage Śalya, the Madra king, the Pañcāla warriors intensify the battlefield atmosphere by sounding many instruments and shouting lion-roars, signaling the army’s readiness and rallying spirit.