आवार्य पाण्डवं बाणैहन्तुकामो महाबल:
āvārya pāṇḍavaṃ bāṇair hantukāmo mahābalaḥ
Sinabi ni Sañjaya: Sa pamamagitan ng ulang-palaso ay napigil niya ang Pāṇḍava, at—taglay ang hangaring pumatay—sumulong nang may dakilang lakas. Itinatampok ng taludtod ang madilim na pag-usad ng digmaan: ang kapangyarihang pandigma ay ginagabayan ng sinadyang pagnanais na manira, at ipinakikitang ang “pagnanasa/pasya (kāma/saṅkalpa)” ang nagtutulak sa gawa kapag gumuho ang pagpipigil sa labanan.
संजय उवाच
The verse highlights that in war, actions are propelled not only by capability (mahābala) but by intention (hantukāma). Ethically, it draws attention to the inner motive behind violence—how a resolved desire to kill turns strength and skill into instruments of destruction.
Sañjaya reports that a powerful warrior halts a Pāṇḍava’s advance by striking or hemming him in with arrows, doing so with the explicit aim of killing him, indicating an intense close phase of combat.