धृष्टद्युम्न॑ कृप: क्रुद्धो बाणवर्षैरपीडयत् । द्रौपदेयांश्व शकुनिर्यमौ च द्रौणिरभ्ययात्,तत्पश्चात् कुपित हुए कृपाचार्यने धृष्टद्युम्मको अपनी बाण-वर्षाद्वारा पीड़ित कर दिया। शकुनिने द्रौपदीके पुत्रोंपर और अश्वत्थामाने नकुल-सहदेवपर धावा किया
dhṛṣṭadyumnaṃ kṛpaḥ kruddho bāṇavarṣair apīḍayat | draupadeyāṃś ca śakunir yamau ca drauṇir abhyayāt ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa matinding poot, sinalakay ni Kṛpa si Dhṛṣṭadyumna at pinahirapan siya sa ulang ng mga palaso. Sumugod si Śakuni laban sa mga anak ni Draupadī, samantalang si Aśvatthāman—anak ni Droṇa—ay dumaluhong sa kambal na sina Nakula at Sahadeva.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) escalates violence and narrows moral vision in war: senior warriors and tacticians focus on crippling leaders and heirs, showing the ethical deterioration that prolonged conflict brings even among the renowned.
Sañjaya reports simultaneous assaults: Kṛpa, furious, overwhelms Dhṛṣṭadyumna with arrow-showers; Śakuni moves against the Draupadeyas; and Aśvatthāman (Droṇa’s son) charges the twin brothers Nakula and Sahadeva.